Warsztaty: pisanie, strategia, opowieść

Warsztaty mogą trwać od kilku godzin do kilku dni – w zależności od celu spotkania. Krótsze formy skupiają się na pracy z konkretnymi narzędziami lub zagadnieniami, natomiast dłuższe, na przykład trzydniowe plenery literackie, mają na celu stworzenie tekstu, który następnie może zostać opublikowany – drukiem lub online.

Pracuję w kameralnych grupach.


Optymalna liczba uczestników to 12–14 osób, maksymalnie 16. Taka wielkość grupy sprzyja otwartości, uważnej pracy i możliwości indywidualnego feedbacku.

Zapewniam materiały niezbędne do przeprowadzenia warsztatów, w tym flipchart, rzutnik oraz materiały plastyczne. Ze strony organizatora potrzebna jest komfortowa przestrzeń do pracy warsztatowej.

Tak. Program “Poznań naszych wspomnień” dedykowany był seniorom. Spotykaliśmy się przez miesiąc raz w tygodniu. W ramach cyklu „Poznań naszych wspomnień” spotykałyśmy się w kameralnym gronie, by wspólnie przywołać obrazy miasta sprzed lat – tego, które pachniało chlebem z koszyczka spuszczanego na sznurku z okna, a dźwięczało śmiechem dzieci biegających między trzepakiem a klatką.

Podczas czterech spotkań wracaliśmy do kin, fabryk, randek i świąt – do świata, w którym czas płynął wolniej, każda historia miała smak, zapach i dźwięk, a ubrania dla lalek szyło się z firanek.

Pierwsze warsztaty poświęcone były kinu. Rozmawialiśmy o seansach w Warcie, Wildzie, Rialcie czy Bałtyku – o tym, jak wielkim wydarzeniem było wyjście do kina, a bilety kupowało się w długiej kolejce. Odgadywałyśmy ze starych zdjęć nazwy kin, rozpoznawałyśmy te, które już nie istnieją.

Potem przyszedł czas na miłość – tę z Placu Wolności, z mostu Teatralnego i z kawiarni Kociak. Randki po poznańsku miały w sobie elegancję i nieśmiałość dawnych lat. Zastanawiałyśmy się, jak kiedyś dawałyśmy sobie radę bez telefonów komórkowych.

Nie zabrakło też wspomnień o pracy. „Poznań pracą stoi” – przywoływałyśmy wspomnienia z pracy u Cegielskiego, Goplanę, Herbapol, Zjednoczeniu Przemysłu Ziemniaczanego i innych zakładach, w których toczyło się życie miasta.

Wspominałyśmy też pobyt w Hotelu Robotniczym na Dębcu, gdzie zdarzyło się, że z kranów wychodziły… szczury!

Na kolejnych spotkaniach wędrowaliśmy po targowiskach: Rynku Łazarskim, na którym kupowało się „stłuczki”, czyli stłuczone jajka za pół ceny, a towary przywozili rolnicy wozami czy Bema, na którym można było dostać wszystko, wspominaliśmy Baltonę i Pewex, śmialiśmy się z opowieści o „zdobyczach”.



Rozmawialiśmy o smakach dzieciństwa – o blachach placka ze śliwkami, jajecznicy z mąką, pijanych jajkach dla śpiewaków, placku po wiedeńsku, pyzach, herbacie z porzeczką. Te opowieści rozbudzały nasz apetyt, na szczęście Jadzia na spotkania piekła przepyszne ciasta!

W rozmowach powracały też obrazy miasta po wojnie – powieszenie Arthura Greisera na stokach Cytadeli czy wspomnienia z czasów stanu wojennego. Każde wspomnienie stawało się cegiełką w budowie żywej mapy Poznania, złożonej z emocji, zapachów i głosów. Okazało się, że choć wiele miejsc zmieniło wygląd, to pamięć o nich wciąż żyje w opowieściach.